wydarzenia    stado    psy    konie    dwie rzeki   wataha   galeria   oferta   linki   kontakt

Koniki polskie
  Koniki polskie to zwierzęta, które zachwycają i ciekawią, są jedną z najbardziej charakterystycznych ras koni na świecie. Wyróżnia je nie tylko wygląd upodobniający je do dzikich tarpanów, ale również właściwości biologiczne. Należą one do grupy ras prymitywnych, co znaczy, że na ich kształtowanie znacznie większy wpływ miało środowisko, w którym bytowały, niż świadoma działalność człowieka.
  Dzisiaj ich hodowla wypełnia dwojaki zakres:
- z jednej strony traktowane są jako wyjątkowy „relikt" przyrodniczy, ponieważ są jedną z nielicznych populacji koni, których związek z dzikimi przodkami jest szczególnie ścisły i bliski.
- w drugim aspekcie znane są jako znakomite konie użytkowe - nadające się „do zaprzęgu" oraz „pod siodło", a także do innych form praktycznego zastosowania - np. takich jak konie juczne uczestniczące w przyrodniczych ekspedycjach. Tak właśnie są one wykorzystywane w „Szamańskim Kręgu". Bez problemu są w stanie transportować na swoich grzbietach dziesiątki kilogramów sprzętu, który umożliwi nam bliższe obcowanie z naturą czy rozbicie obozowiska. Koniki polskie świetnie radzą sobie w trudnych warunkach klimatycznych i na ciężkim podłożu - są w stanie bez kompleksów przemierzać trudno dostępne, często zabagnione tereny biebrzańsko-narwiańskich bezdroży, o każdej porze roku.
  Pomimo tego, że noszą one w sobie dziką naturę, są w stanie świetnie współpracować z człowiekiem, pod warunkiem jednak, że damy im szansę obdarzyć nas zaufaniem, w pracy z nimi nie wskóramy nic siłą, drogą do sukcesu jest bycie bardziej upartym niż one. Koniki są niezwykle inteligentne i szybko się uczą, a że są przy tym niezwykle cwane tylko konsekwencją zdołamy właściwie ukierunkować ich chłonny umysł. Odpowiednio prowadzone potrafią zostać prawdziwymi kompanami także dla najmłodszych - coraz częściej koniki wykorzystywane są w hippoterapi.
  Prawdziwą przyjemnością jest obserwowanie potomków tarpana w tabunie. Są to zwierzęta z bardzo mocno zakorzenioną potrzebą przynależności do stada, w którym funkcjonuje jak dawniej nienaganna struktura hierarchiczna. Koniki wykazują całe mnóstwo zachowań atawistycznych, które pozwalają im funkcjonować w stadzie oraz radzić sobie w życiu bez większej ingerencji człowieka np. w warunkach rezerwatowych.
  Są to konie najlepiej czujące się w naturalnych warunkach, na swobodzie, w chowie bezstajennym. Doskonale znoszą każde warunki atmosferyczne - w zimie chroni je obfita sierść, która może mieć 8 cm długości. Najlepiej zapewnić im duży wybieg, połączony z pastwiskiem oraz niewielką wiatę, pod którą będą się mogły schronić w razie niepogody, gdzie dostaną siano lub inne pasze w zimie. W okresie pastwiskowym, jeśli warunki na to pozwalają, najlepsze jest całodobowe trzymanie na pastwisku. Koniki doskonale wykorzystują paszę. W ich żywieniu wykorzystuje się przede wszystkim tanie pasze gospodarskie - siano, słomę, zielonkę, trawę, a owies jest jedynie uzupełnieniem karmy. W naturze zjadają to, czego nie zjadają inne zwierzęta, np. pędy, turzyce, młode siewki drzew.
  Obecnie w wielu rejonach Polski prowadzona jest zachowawcza hodowla konika polskiego mająca na celu przybliżanie rasy do wymarłych już tarpanów.        Czy konik polski stanie się kiedyś naprawdę dziki  jak jego przodek? Jedno jest pewne jest to mały konik o dużym sercu, miejmy nadzieję, że to nigdy się nie zmieni.